„To nie jest, do diabła, love story!” to druga część zabawnej i pełnej uroku serii książek dla dziewczyn o pewnej wybuchowej parze. Ella jest niczym crème brûlée – w środku rozpływająca się słodycz zamknięta pancerzykiem z cukru. Jonasz natomiast – jak każdy pewny siebie facet – ma nieodparty urok, zwierzęcy magnetyzm i… zawyżone mniemanie o sobie. Coś, co Ella i Jonasz zmyślili na poczekaniu w pierwszej części historii, urosło do rozmiarów piramidalnego kłamstwa i teraz żyje własnym życiem. MORZE EMOCJI, KILKA PÓŁPRAWD I JEDNO LOVE STORY Byłam mistrzynią półprawd. Wolałam myśleć o przemilczaniu fragmentów rzeczywistości jako o formułowaniu półprawd, a nie o manipulacji za pomocą kłamstw. [Ella] Poza tym czułam wprost perwersyjną przyjemność z tłumaczenia drugiej osobie, że Jonasz to naprawdę mój chłopak. Naprawdę mój. Mój chłopak. Każde z tych słów przynosiło wspomnienie oplatających mnie ramion, jego oczu wpatrzonych we mnie, jakby to wszystko mogło być na serio, jego dłoni wędrujących po mojej skórze, jakby chciał się przekonać, czy na pewno istnieję, jego zapachu, który otumaniał mnie i dawał siłę, żeby zmierzyć się z rzeczywistością. [Ella] Trudno stawiać wygórowane żądania, kiedy najlepsza przyjaciółka chce cię pogrzebać żywcem w twoim własnym szczęściu, a wszechświat odmawia współpracy. Zwłaszcza gdy się okazuje, że zakochanie to najkrótsza droga człowieka do autodestrukcji. Natomiast przełączenie się w tryb stand-by i wylot na amerykańskie wesele może ludzi albo do siebie zbliżyć, albo… pchnąć do zbrodni! To musiało być jakieś dziwne spięcie gdzieś w mózgu — obca osoba pojawiła się znienacka na mojej drodze, a ja uważałem ją teraz za najśliczniejsze, najzgrabniejsze, najmądrzejsze i najbardziej wkurzające stworzenie pod słońcem. [Jonasz] (Rec. Wydawn.)