Szkolenie teoretyczne spawaczy w Polsce jest prowadzone w oparciu o zintegrowany system modułowy, opracowany przez Europejską Federację Spawalniczą (EWF) i zalecany przez Międzynarodowy Instytut Spawalnictwa (IIW). W piętnastu rozdziałach tego podręcznika przedstawiono tematy nauczania wspólne dla wszystkich powszechnie stosowanych metod spawania, tj.: MMA, TIG, MAG, spawanie gazowe. Tematy te są omawiane na trzech poziomach szkolenia spawaczy, a mianowicie: spoin pachwinowych, blach i rur. W programach nauczania są one oznaczone jako zestawy tematyczne A, B i C. Oprócz zagadnień ogólnospawalniczych - podanych w tym podręczniku - słuchacz uzyskuje wiadomości z określonej metody spawania (zestaw S), np. TIG, MAG, a jeśli uczestniczy w kursie spawania stali nierdzewnych lub aluminium, to otrzymuje wiedzę o spawaniu tych materiałów, ujętą w zestawach CrNi i Al. Podręcznik ten - wspólny dla wszystkich procesów spawania - oraz dobrany tematycznie podręcznik stanowią więc pełny, zwięźle podany słuchaczowi materiał dydaktyczny. Ponieważ na poszczególnych kursach programy szkolenia, tematyka wykładów i liczba przeznaczonych na nie godzin mogą się różnić, wykładowca może wybrać - spośród tematów zawartych w podręczniku ogólnym i uzupełniających - tylko te, które uzna za właściwe i przydatne na określonym poziomie nauczania. Z opracowanego cyklu podręczników, przeznaczonych przede wszystkim dla słuchaczy i wykładowców kursów spawania, mogą korzystać również instruktorzy spawania na tych kursach oraz technolodzy i inspektorzy nadzoru spawalniczego.