Pozory często mylą. Pamiętajmy, że nie wszystko złoto co się świeci. Tak samo i dzieci. Nie ma bowiem ideałów ani w świecie dorosłych, ani wśród dzieci, choć bardzo byśmy chcieli by tak było. Najlepiej gdyby to było nasze dziecko - piękne, elokwentne, zdolne, którym się zawsze i wszędzie zachwycamy i które wychwalamy pod niebiosa i oczekujemy tego od innych. Jest naj, naj, naj! Cudo. Po prostu chodzący ideał! Damianek (Grzesio, Jola, Wiola) nie ma wad? Nie ma! Co innego taki Karolek (Romek, Kasia, Tomek). On jest okropny. Nie należy się z nim kolegować (rodzice stanowczo zabraniają), a o przyjaźni nawet nie myśleć. Pani ciągle zwraca mu uwagę, bo robi co innego niż powinien. Na dodatek różne zwariowane pomysły przychodzą mu do głowy. Wszyscy na niego narzekają, a on tylko stara się urozmaicić nudne lekcje. Jednak zostaje sam. Smutny i niezrozumiany. A tak bardzo chciałby być lubiany. Czy taki jest bohater książki Francescy Simon? Czy można go polubić takim jaki jest? Niektórzy rodzice mówią, że ta książka jest niepedagogiczna, że lepiej czytać tylko bajeczki. Może już na wstępie przerazili się ostrzeżeniem: Nie czytaj tej książeczki, jeśli: nazywasz się Mądra Misia, jesteś grzecznym kujonem, czyścioszkiem, lizusem albo skarżypytą, oglądasz Domowe Przedszkole. Znacie takie dzieci? To z pewnością ta książka nie jest dla nich. Nie wspominajcie o niej głośno, ani szeptem, bo jeszcze wbrew zdrowemu rozsądkowi jej zapragną. Ale nie macie też żadnej gwarancji, że nie wezmą jej do ręki u kolegi lub w szkolnej bibliotece. Jak wiadomo, to co zabronione, jeszcze bardziej ciekawi i pociąga.