Literacka nagroda Nike 2016. Autorka spis rzeczy umieszcza nie na końcu, a na początku książki Nakarmić kamień. Następnie snuje czterdzieści jeden krótkich opowieści, portretów rzeczy i ludzi, wypełnionych szacunkiem zarówno wobec tego, co żywe i nieożywione, gdzie każdy człowiek oraz każdy przedmiot skrywa w sobie szereg emocji i wspomnień, gdzie kwestionuje się i podważa zastałe hierarchie. "Nie pragnę, żeby martwe rzeczy były żywe. Chciałabym, żeby żywi ludzi byli mniej martwi. O tym jest dla mnie ta książka" - mówi sama autorka. A zatem Nakarmić kamień to także próba udzielenia odpowiedzi na oczywiste pytanie - jak nie zapomnieć, co znaczy być człowiekiem, i doceniać to, co zawdzięcza się światu. Związek człowiek - rzecz to dla poetki pole, na którym obnaża bezrefleksyjne przyzwyczajenie do codzienności. Jednocześnie jest to także podstawa do uobecniania zmarłych, zapamiętanych, "zatrzymanych" w przedmiotach. Tak jak w przypadku grzebienia, w którym jeszcze jest dziadek: "Biorę sobie ciebie, grzebieniu, za pamięć". Świat nie obrósł jeszcze we wtórne znaczenia (dziesięć guzików odpowiada wartością dziesięciu monetom), w sposób szczególny działa więc na wyobraźnię, wytwarzając własne ciągi przyczynowo-skutkowe, własną logikę: "Dziecko martwi się, bo nie umie nakarmić kamienia. Nie dlatego, że nie znajduje w nim ust. Wie - cały jest ustami. Nie wie, do czego je przystawić, żeby chciały jeść". Przez cały tom przebija głęboka świadomość, że "poczucie tragizmu, wywołane przez rzeczy, zdaje się polegać na tym, że przedłużają one czyjeś życie zaledwie o kilka kroków". "Rzecz, która przeżywając swojego właściciela, staje się jego reprezentantem, jak i rzecz, która w inny sposób utrwala minione, w końcu umiera. Zanim jednak materia zniszczy się i rozpadnie - pamięta, symbolizuje, czasami uobecnia". (Rec. Wydawn.)