Dr Joanna Plak-Warecka w atrakcyjny i przystępny sposób rozważa blaski i cienie dojrzałego wieku - w rozmowie z dr Pauliną M. Wiśniewską. Sporo przykładów, porad i analiz. Ta książka uświadamia, że emerytura to piękny czas, to nowe otwarcie i nowe możliwości. Bo warto korzystać z życia i cieszyć się wiekiem dojrzałym.

Z jakimi wyzwaniami mierzy się współczesny człowiek? Rozważania na temat szans i zagrożeń związanych z przemianami społecznymi i postępem technologicznym

Joanna Plak-Warecka w rozmowie z Pauliną M. Wiśniewską

Spis treści

Zamiast wstępu. Jak powstawała książka? . 7
Rozdział I
Trudno tak razem być nam ze sobą… Rodzina, związki i relacje w dobie przemian społecznych . 11
I.1. Trudno tak razem być nam ze sobą…. Dlaczego się rozwodzimy? 11
I.2. Mężczyźni, którzy nienawidzą kobiet – incele i przymusowy celibat . 21
I.3. Rodziny patchworkowe i inne modele współczesnych rodzin . 30
I.4. Swingersi, związki otwarte, poliamoria. Gdy monogamia staje się nudna . 43
I.5. Z kim tak Ci będzie źle jak ze mną? Dlaczego zdradzamy . 53
I.6. Miłość w czasach Tindera. Czy wirtualna rzeczywistość sprzyja relacjom, czy unikaniu zobowiązań? . 63
I.7. Relacje, które niszczą . 77
I.8. Świąteczny stres – dlaczego święta w rodzinnym gronie (już) nie cieszą? . 86
Rozdział II
Quo vadis? Rozterki i dylematy młodego człowieka we współczesnej rzeczywistości . 97
II.1. Pokolenie NEET i bamboccioni. Kiedy młodzi nie chcą dorosnąć. . 97
II.2. Kiedy nie chce się żyć. Samobójstwa wśród dzieci i młodzieży . 104
II.3. Dopalacze, hazard, używki – młodzież na równi pochyłej . 118
II.4. Influencerzy – czyli kto jest autorytetem dla współczesnej młodzieży i dlaczego? . 129
II.5. Nierówny start w dorosłość. Młodzież z tzw. dobrych domów ma
lepiej? . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 138
II.6. Nierówny start w dorosłość. Dzieci z domów dziecka, rodzin
zastępczych, z niepełnosprawnościami w procesie usamodzielniania
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 148
Rozdział III
Koniec, a może początek? Człowiek w sytuacjach kryzysowych 161
III.1. Niezaradni życiowo czy przedsiębiorczy? Sylwetki osób korzystających
z pomocy społecznej . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 161
III.2. Bezdomność jako wyzwanie osobiste i społeczne . . . . . . . . . . 172
III.3. Współczesne oblicza samotności . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 183
III.4. Wykluczeni na prowincji – wykluczeni z życia? . . . . . . . . . . . 196
III.5. Szybko żyjemy i szybko wypoczywamy, czyli siedem krajów
w trzy dni . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 210
III.6. Uzależnienia kobiet versus uzależnienia mężczyzn . . . . . . . . . 216
III.7. Dorosłe dzieci z rodzin dysfunkcyjnych . . . . . . . . . . . . . . . . . 227
III.8. Kryzys wieku średniego w wydaniu męskim i żeńskim . . . . . . 236
Zamiast zakończenia. Rozmowa o końcu świata . . . . . . . . . . . . . . . 245
Bibliografia . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . 255

Cykl fraszek, zabawnych i zarazem skłaniających do refleksji nad życiem.

Słowo wstępne
Myśli, bez względu na to, czy słowne czy bezsłowne, raczej są ulotne, więc może szczególnie wtedy, kiedy z tą ulotnością się człowiek obędzie i zda sobie sprawę, że i niego samego ta ulotność również dotyczy, wtedy, zdarza się, że w piśmie właśnie, w tym diabelskim przecież wynalazku, szuka pociechy, ale i takiego momentu, w którym będzie się mógł swoim myślom przyjrzeć. Przyglądając się swoim myślom, Roman Komassa robi w nich porządek. Dopytuje się, gani, drwi i czasem z domu wyrzuca. Ale nawet jeśli te myśli przed spojrzeniem Romana Komassy całe drżą i gubią szyk, to daje im miejsce i uważnie słucha. Czasem nawet sam szyk zgubi, żeby się owe myśli lepiej u niego czuły.
Czasem człowieka nachodzą myśli mądre i przenikliwe, czasem zaś są zupełnie bezmyślne. Bywa, że w tych drugich można znaleźć więcej prawdy. To samo z wierszami – zdarza się, że ktoś trzaśnie jakąś gnomę, która czasu niepomna lśnić będzie jak gwiazda. Zwykle to wygląda skromniej. Słowa się siebie boją, wadzą się ze sobą, puenta, choć czasem związana rytmem czy rymem, nie do końca może się odnaleźć. Tak jest zazwyczaj. Mówiąc inaczej: świat jest piękny, na pewno, ale nie jest doskonały. Roman Komassa przygląda się w swoich dyrdymałkach zarówno temu światu, jak i oczywiście samemu sobie. Nawet gdy bohaterami stają się politycy czy zwierzęta, jego, chyba metaliteracka, obecność wciąż jest wyczuwalna.

/fragment/

Roman Komassa analizuje spektakl baletowy pt. Ja, Spartakus.
Wpływ choreografii na osobowość i kreację twórczą tancerza w oparciu o własne doświadczenia w pracy nad tytułową rolą w balecie Spartakus Arama Chaczaturiana

Każdy z filmów fabularnych czy dokumentalnych poddanych refleksji poruszyłmnie emocjonalnie lub/i zafascynował poznawczo, dlatego mam nadzieję, że może wybrane tytuły zainteresują także Czytelnika. Część tytułów to premierowy repertuar kin w czasie, gdy o nich pisałam, natomiast część to produkcje, które miały swoje premiery kilka lub kilkanaście lat wcześniej. Każdy z opisanych filmów jest dostępny, jeżeli nie w kinach, to na różnych stronach internetowych zajmujących się dystrybucją filmów. Mam nadzieję, że spojrzenie na wybrane filmy w kontekście symboli zachęci nie tylko kinomanów do obejrzenia filmu po raz pierwszy lub może po raz kolejny.

dr Małgorzata Talarczyk, psychoterapeuta

Spór ideologiczny, ile państwa ma być w gospodarce, a ile własności prywatnej w gospodarce, trwa od setek lat i, oczywiście nie przesądzając, nic nie wskazuje, aby w społeczeństwach na różnych kontynentach na świecie szybko się zakończył.
Dlatego projekt Dobrowolnego ZUS dla Przedsiębiorców w Polsce został legislacyjnie „uszyty na miarę”, aby nie ingerować w fundamentalne rozwiązania określone w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych16, ale także aby nie opowiadać się za poszczególnymi ideologiami: socjalizm czy liberalizm w zabezpieczeniu społecznym, ale żeby dać wybór dla tych uczestników, a konkretnie przedsiębiorcom płacącym składki za siebie samych, nie za pracowników (tutaj obowiązek pozostawałby), którzy nie godzą się na przymus płacenia tzw. ubezpieczeń społecznych w Polsce m.in. z tego powodu, że wysokość tej daniny publicznej przekracza możliwości finansowe ich samych, jak i ich rodzin, co w konsekwencji powoduje zadłużanie się, ale przede wszystkim dlatego, że są do tego zmuszani legislacyjnie przez państwo z mglistą gwarancją otrzymania świadczeń emerytalnych w przyszłości; świadczeń, które pozwoliłyby na godne życie na emeryturze. Natomiast jak nie przekracza możliwości płacenia, to przedsiębiorcy stanowią grupę społeczną, która chciałaby sama wybierać, w jaki sposób alokować środki na przyszłą emeryturę.

„Media kłamią”, „Nie oglądam, nie czytam, nie słucham – nie interesuje mnie to”, „Musi tak być, bo inaczej by nie pisali”, „Też mnie to zdziwiło, ale mówili…” – o mediach naprawdę można wiele powiedzieć. Uczą, informują, bawią, ale też ogłupiają, dezinformują i żenują. Tak, to wszystko o nich.

Gdy rozmaici siewcy chaosu dezinformację i fake newsy nazywają wolnością słowa, prawdziwe media są wyjątkowo potrzebne. Prawdziwe, czyli jakie? Nie inaczej: mówiące prawdę, a przynajmniej jej szukające. Tworzące jednocześnie rzetelne, interesujące i angażujące odbiorcę treści. Czy takie istnieją?

Portale internetowe każdego dnia czyta bardzo wielu Polaków. Media te nierzadko wpływają na sposób postrzegania świata przez czytelników bądź ugruntowują ich tok rozumowania. Czasem prowadzą na ścieżkę faktów i uczciwych interpretacji, innym razem zaś – wyłącznie na manowce.

Co wspólnego mają np. wyrok Trybunału Konstytucyjnego ws. aborcji, muzułmańscy uchodźcy, wakacyjne „paragony grozy” i reportaż z plaży nudystów? Bardzo wiele! Sebastian Surendra, analizując olbrzymi zbiór danych (6000 artykułów publikowanych w ostatniej dekadzie na kilkunastu portalach), pokazuje mechanizmy medialne, porównuje narracje, weryfikuje poprawność językową, jak i logiczną. Przygląda się dokonującej się na naszych oczach (r)ewolucji mediów – temu, co jest dla nich szansą, a co zagrożeniem – stawiając na pierwszym miejscu dobro użytkownika mediów.

Autor tej popularnonaukowej książki czasem pisze bezkompromisowo (bo pewne wartości są nienegocjowalne), niekiedy ironicznie (bo bywa tak, że pewien dystans do rzeczywistości i tekstu jest zdrowy oraz potrzebny), zawsze – merytorycznie, szczerze i zrozumiałym dla wszystkich językiem.

Opowieść o niezwykłej kobiecie, Krystynie Seemayer, prowadzącej azyl dla starszych i schorowanych psów. U niej znalazły swój kawałek nieba.

Spis treści

1. Ważna jest droga i ważny jest jej kres . 9
2. Mieszkała w budzie i jadła z psiej miski . 13
3. Jest czas powitań i jest czas pożegnań . 19
4. Miłość nie liczy doznanych krzywd . 25
5. Historie, o których zapomnieć nie wolno . 31
6. Z wcale nie aż tak małą pomocą przyjaciół . 35
7. Nie lubi sztucznego świata, plastikowych ludzi doprowadza do łez . 39
8. Hejt w internecie wpływa na świat realny . 43
9. Nienawiść robi nam dziurę w sercu . 49
10. Sytuacja prawna zwierząt w Polsce . 55
11. Ciemna liczba zwierzęcych ofiar . 61
12. „Długo mam na was czekać?” . 67
13. Przyjaciele zwierząt o pani Krystynie . 71
14. „Przez moje ręce przeszły setki psów” . 81
Paulina M. Wiśniewska, Krystyna Seemayer i jej „Staruszkowo” w aspekcie prawnym, społecznym i medialnym . 117

Wywiady z ciekawymi ludźmi, którzy są wśród nas - naukowcami, badaczami, działaczami społecznymi, ale też pasjonatami czy osobami, przed którymi życie postawiło więcej zadań i przeszkód, niż mogłi się tego spodziewać. Poznajcie ich, bo warto!

Portrety kobiet współczesnych i historycznych - w wywiadach oraz tekstach przedstawiających sylwetki kobiet. Bo kobiety są naprawdę niezwykłe.

Szanowni Państwo,
mam przyjemność zaprezentować dzieło pracy ekspertów związanych z komunikacją i promocją, którzy przygotowali standardy i model działań promocyjno-komunikacyjnych dla organizacji pozarządowych (NGO). Sfera komunikacji i promocji jest jednym z bardziej zaniedbanych obszarów organizacji pozarządowych. W ferworze różnych aktywności działaczom społecznym często brakuje czasu, ale też wiedzy i pomysłu na to, jak np. prowadzić media społecznościowe organizacji, jak budować relacje z mediami czy jakie najważniejsze informacje powinny znaleźć się na stronie internetowej. Czasem nie ma nawet strony WWW lub profilu w choćby wybranych mediach społecznościowych! Trudno się temu dziwić – organizacje działają w oparciu o osoby zaangażowane społecznie, nieodpłatnie, a nawet gdy zatrudniają pracowników, to rzadkością jest, by jedna osoba mogła – z uwagi na wielość zadań i obowiązków NGO – skupić się wyłącznie na obsłudze medialnej czy promocyjnej organizacji. Można dojść do wniosku, że organizacje pozarządowe nie wykorzystują pełnego potencjału wynikającego z możliwości promocji swoich działań i skutecznego komunikowania się z otoczeniem, bez względu na obszar tematyczny, w którym działają.
Ideą projektu „Wielkopolskie Laboratorium Komunikacji i Promocji – WLKP dla NGO” była odpowiedź na liczne wyzwania i problemy związane z komunikacją oraz promocją organizacji pozarządowych. W ramach trzyletniego projektu, realizowanego przez Fundację „Inicjatywa dla Opatówka” w latach 2024-2026, odbył się szereg działań: szkolenia, warsztaty, konsultacji, konferencje, a oprócz tego stworzono model działań promocyjno-komunikacyjnych będący zestawem standardów dla usprawnienia aktywności społeczników w tym zakresie. Rozwinięciem modelu jest niniejsza publikacja, stanowiąca naukowe rozszerzenie przedstawionych problemów.
Mam głęboką nadzieję, że zarówno model, jak i jego rozwinięcie w tej książce wpłynie korzystnie na rozwiązywanie najważniejszych bolączek liderów organizacji pozarządowych.
Mateusz Walczak
Prezes Zarządu Fundacji „Inicjatywa dla Opatówka”

Kolejne wydanie Przypadków kryminalnych nawiązuje do filmowej postaci Dextera. Człowieka, który służąc w Policji, w bardzo kontrowersyjny sposób zajmował się zwalczaniem przestępczości, eliminując tych zabójców, których nie pozwalały osadzić w więzieniu procedury, i tych, których obejmowała ciemna liczba przestępstw, a więc pozostawali nieuchwytni. Oczywiście tylko pozornie byli nieuchwytni, gdyż Dexter skutecznie wykrywał i zabijał złych ludzi. Nie czynił tego jednak, przestrzegając procedur postępowania karnego, które zachowywał za to podczas oficjalnej pracy technika kryminalistyki. Kierował się ustalonym wcześniej z ojczymem Harrym własnym kodeksem. Czy jego zachowanie może być usprawiedliwione?
Rozważania na temat winy i kary podejmują naukowcy oraz specjaliści róznych dziedzin, od policjantów, poprzez psychologów do ratowników i pracowników służby więziennej.