Służby specjalne są lub też pretendują do bycia tym elementem otaczającego nas świata, który znacznie więcej wie o nas niż my o nim. Dynamika nasilania się inwigilacji, jakiej poddawane jest za ich sprawą społeczeństwo, nie ma swego precedensu w dziejach. Casus Edwarda Snowdena i przekazanych przezeń informacji w pełni to potwierdza. Praca Dariusza Laskowskiego daje ogląd ich charakterystyki i struktury w Polsce. Zdecydowanie wyróżnia się na tle beletrystycznych i quazi naukowych publikacji, które ukazały się na ten temat. - (Z recenzji prof. WAT dr hab. Piotra Kwiatkiewicza) Eskalacja potencjalnych zagrożeń coraz częściej staje się pretekstem do ograniczania swobód i praw obywatelskich. Z dużym zainteresowaniem przyjąć należy pozycję, która omawia funkcjonowanie odpowiedzialnych w Polsce za ten stan rzeczy służb. - (Z opinii prof. WAT dr hab. Bogusława Jagusiaka) (Z okł.)

Książka reprezentuje niezbyt często spotykany na naszym rynku wydawniczym rodzaj literatury podróżniczej. Łączy bowiem opis wyprawy, jej epizodów, spotkań, rozmów i impresji z pogłębioną refleksją historyczną i politologiczną. Autor, podróżnik kontynuujący tradycje swej rodziny oraz uznany badacz problematyki bliskowschodniej wykorzystuje swą wiedzę i umiejętności do zrelacjonowania efektów projektu Iran śladami polskich uchodźców. W jego ramach przedsięwzięta została wyprawa do Iranu, której efektem stało się odkrycie wielu ciekawych i nieznanych dotąd pamiątek pobytu tam Polaków, którzy zostali w 1942 r. wraz z Armią gen. Andersa ewakuowani z „nieludzkiej ziemi”. Autor wraz ze swymi towarzyszami podróży dotarł do miejsc pamięci, które przetrwały próbę czasu, szczególnie cmentarzy, gdzie pochowani zostali Polacy, dla których Iran stał się ostatnim miejscem ich ziemskiej wędrówki. Odbył też szereg rozmów z osobami zaangażowanymi w utrzymywanie dialogu polsko-irańskiego, dotarł wreszcie do ostatnich żyjących jeszcze świadków wydarzeń sprzed lat już niemal 80. Ukoronowaniem projektu stało się bez wątpienia pozyskanie kapitalnego źródła historycznego, nieznanego dotąd polskim historykom, relacji p. Heleny Stelmach, uchodźczyni, ewakuowanej jako dziecko z ZSRR w 1942 r., która do końca życia pozostała w Iranie. Spisane w języku farsi, po raz pierwszy przetłumaczone na język polski, są obficie cytowane w książce, choć jak sądzę powinny zostać opublikowane in extenso – z recenzji dr hab. Pawła Stachowiaka. (Rec. Wydawn.)