W 1924 roku, zaledwie rok po publikacji głośnego „W stronę architektury” Le Corbusier postanawia napisać kolejną książkę, poświęconą tym razem mało znanej, dopiero kształtującej się dziedzinie - urbanistyce. Papież modernizmu pokłada w nowej nauce spore nadzieje, pisząc: Urbanistyka nie będzie już wkrótce jakimś tam odrzutem. Stanie się jedną z najbardziej palących i dyskutowanych kwestii. Do podjęcia działań zmusza opłakany stan współczesnych miast. Zbudowane setki lat temu osady są niefunkcjonalne: ciasne, kręte uliczki uniemożliwiają swobodne poruszanie i hamują dopływ świeżego powietrza. Rozwój miasta nie nadąża za błyskawicznym postępem przemysłowym i demograficznym. Plan Le Corbusiera zakłada kroki niezbędne do uzdrowienia metropolii - w centrum staną wysokie kamienice willowe, ruch samochodowy zostanie rozładowany dzięki 3-poziomowemu systemowi dróg, na przedmieściach powstaną miasta ogrody. W rezultacie każdy mieszkaniec zyska to, czego potrzebuje: przestrzeń do pracy oraz wypoczynku - dostęp do wspólnego ogrodu warzywnego, sali do ćwiczeń oraz umieszczonego na dachu każdego z bloków lotniska dla samolotów osobowych… Choć wizja Le Corbusiera często bywa odczytywana jako nazbyt śmiała utopia, to w latach 20. książkę czytali wszyscy, a wpływ zawartych w niej refleksji na współczesne myślenie o mieście jest nieoceniony. Wiele z tych idei stanowiło inspirację podczas powojennej odbudowy i rozbudowy wielu europejskich miast. Układ graficzny polskiego wydania odzwierciedla wiernie kształt oryginalnego tekstu. Zachowane zostały wszystkie ilustracje, wykresy, szkice oraz wycinki prasowe uzupełniające spisane błyskotliwym językiem, bezkompromisowe analizy autora. Ukazująca się po 91 latach od francuskiej premiery, w tłumaczeniu Tomasza Swobody, „Urbanistyka” dostarcza czytelnikowi wiedzy niezbędnej do zrozumienia otaczającej go współczesnej przestrzeni miejskiej. „Urbanistyka” jest trzecią, po „W stronę architektury” (2012) i „Kiedy katedry były białe” (2013), książką autora wydaną przez Centrum Architektury. Tłum i zgiełk interesują nas, ponieważ jesteśmy istotami chętnie żyjącymi w grupie. Nowe miasto, gęstsze od dzisiejszych wielkich miast, przywróci nam fora, na których będziemy się ze sobą stykać; drzewa, kwiaty, rozpościerające się daleko trawniki i parterowe domy z ogródkami będą tworzyć widok miły naszym oczom. Co z tego, że ponad tymi wygodnymi elementami, za liśćmi drzew, wznoszą się wspaniałe sylwetki drapaczy chmur? (Rec. Wydawn.)

„Walka o dom” została uznana przez „The Guardian” za jedną z najlepszych książek o architekturze 2016 roku. Marwa Al-Sabouni w 2018 roku została wskazana przez brytyjski „Prospect Magazine” jako jedna z TOP 50 Thinkers na świecie, a w 2019 roku znalazła się na liście BBC 100 Women. Czy urbanistyka i architektura mogą wywołać wojnę albo jej zapobiec? Jak odbudować zrujnowane miasto? Jak uleczyć społeczeństwo? W 2011 roku wybucha w Syrii wojna domowa. Młoda architektka Marwa Al-Sabouni wraz z mężem i dziećmi decyduje się pozostać w ogarniętym szczególnie brutalnymi walkami rodzinnym mieście Hims. Rodzina koczuje w cudem ocalałym z bombardowania domu, a architektka rysuje coraz bardziej zrujnowane miasto i pisze. Zastanawia się nad związkami między architekturą a polityką. Opisuje deprawację, w jaką popadła w jej kraju profesja architektoniczna i nauczanie architektury. Analizuje rolę, jaką odegrali architekci i urbaniści w wojnie domowej. Przekonuje, że można doprowadzić do pokoju przez odpowiednie planowanie miast i sposobów zamieszkiwania. Systematyzuje współczesną architekturę Bliskiego Wschodu, pisze o zaniedbywaniu lokalnego dziedzictwa, deprecjacji pojęcia piękna i utowarowieniu architektury. Marwa Al-Sabouni stawia w Walce o dom niewygodne pytania i daje odważne odpowiedzi. Czy ktoś tego w ogóle słucha? Książka nie została opublikowana po arabsku – pierwsze wydanie wyszło w Londynie, w języku angielskim. Potem ukazały się tłumaczenia na języki francuski i włoski.