Pascal założył, że jego tekst będzie dzielił się na pięć części: Pierwsza z nich miała dowodzić, że religia nie jest sprzeczna z rozumowym pojmowaniem świata. Twierdził, że logika może wykazać istnienie Boga, a wiara nie jest sprzeczna z poszukiwaniem szczęścia. Określał wiarę jako środek poznania. Wreszcie zakładał, że religia nie jest absurdem ani ograniczeniem wolności. Argumentował, że w razie założenia, że Bóg istnieje, człowiek może stracić jedynie nic nie warte życie ziemskie, zaś zyskać szczęście wieczne. W części drugiej Pascal twierdził, że jedynie chrześcijaństwo przedstawia kompletną analizę natury ludzkiej. W dłuższej refleksji ukazywał człowieka jako rozdartego między sprzecznościami: z jednej strony władcę i sędziego świata, z drugiej strony istotę nędzną i skłonną do zła. Filozof uważał, że sprzeczność tę ujęła trafnie jedynie religia chrześcijańska, co powinno skłaniać wszystkich jeśli nie do przyjęcia jej, to przynajmniej do okazywania jej szacunku. Część trzecia, wynikająca z drugiej, twierdziła, że chrześcijaństwo oferuje człowiekowi czyste dobro, powszechną miłość, a zatem to, do czego każdy człowiek instynktownie dąży. Rozdział czwarty miał udowadniać prawdziwość istnienia Boga za pomocą środków wyłącznie rozumowych. Ze względu jednak na ograniczone możliwości badania metafizyki jedynie logicznie, filozof postanowił poszukiwać śladów Boga w historii oraz środkami filologicznymi wykazać prawdziwość całej treści Pisma Świętego. Z powodu braku wykształcenia Pascala w tym zakresie ustęp ten okazał się najsłabszy pod względem metodologicznym. Wreszcie w rozdziale piątym, zgodnie z koncepcją jansenistyczną, filozof postulował, by nawet w przypadku niewiary żyć jak chrześcijanin, w oczekiwaniu na oświecającą łaskę, od której uzależnione jest zbawienie. Porównując ciało do maszyny, którą należy przyzwyczaić do określonych zachowań, a zatem "nauczyć" religijności, podkreślał jednak, że ostateczne przyjęcie chrześcijaństwa zależne jest od uzyskania boskiej pomocy.